Geplaatst op Geef een reactie

Ladderzat na Innige Omhelzing

Veenhuizen kende bewakers die binnen de poorten werkzaam waren en Gestichtswachters (GeWa’s), die hoofdzakelijk zorgden voor de buitenwacht rondom de gevangenissen. Ebel Duursma heeft er al bijna 40 dienstjaren opzitten en is zowel GeWA als zaalopziener geweest in Veenhuizen. Hij vindt nog steeds het werken met gedetineerden het mooiste beroep dat er is. “Je beleeft elke dag wel wat, het verveelt nooit,” is een geijkte uitspraak van hem en lachend voegt hij eraan toe: “Ik heb een mooi verhaal, dat geloof je niet!

Het is alweer een jaar of twintig geleden. Ik was toen bewaker op Groot Bankenbosch. Daar zaten op een speciale afdeling zwaar gestrafte criminelen, die het laatste deel van hun straf uitzaten in een vrijer regime. Dit was voor hen een soort tussenstation om daarna weer normaal in de maatschappij te kunnen functioneren.

Elke zondag was er bezoekuur. Voor het bezoek werden de gedetineerden streng gecontroleerd en gefouilleerd. Drugs en alcohol waren binnen en buiten de poort streng verboden. Toch waren er regelmatig mannen die naar jenever stonken. Bijvoorbeeld Karel T., een gevangene van een jaar of 45. Die spande de kroon… Wij begrepen maar niet, waarom hij na het bezoek van zijn vrouw elke zondag weer moeite had om overeind te blijven en zo glazig uit zijn ogen keek…..

Karel was elke keer als een kind zo blij, dat hij haar zag en dan omhelsde hij haar lang en zo innig, dat ze bijna het evenwicht verloren.
Na een half uur, drie kwartier stond Karel te tollen op zijn benen. “Dronken van de liefde,” zeiden we wel eens, maar volgens ons kwam dat niet van de liefde alleen. Ze werden beiden vooraf grondig gefouilleerd en gek genoeg: dan was er niks vreemds aan die twee.
Maar…. Wat bleek toen? Karel was na het bezoek steevast ladderzat, laveloos. De jeneverkwalm kwam zijn oren uit !!

Dat hadden wij als bewakers eerst niet door, totdat we het stel eens wat van dichterbij bekeken tijdens hun innige omhelzingen. En toen zagen we het. Geloof het of niet, zij had onder haar oksel en tegen de huid een slappe plastic zak met jenever geplakt. Een slangetje dat van daaruit naar boven liep, kwam in haar hals uit. Karel dook zo diep bij haar in de nek, dat hij bij het slangetje kon om de zak met een halve liter jenever binnen een half uur leeg te zuigen. Toen we hem op heterdaad betrapten, was het natuurlijk wel gebeurd met de platte jeneverzak. En de omhelzingen? Nou, die waren vooral minder innig.”

Geplaatst op Geef een reactie

Bajesverhalen Veenhuizen Spanning Humor Historie! Gratis Ebook7!! 2 voor € 35,-

De Kolonie Veenhuizen bestaat dit jaar 200 jaar. Dit bijzondere dorp maakt samen met de andere Koloniën van Weldadigheid (w.o. Frederiksoord) een grote kans om door UNESCO in 2019 tot Werelderfgoed te worden aangewezen.

Veenhuizen wordt nu al druk bezocht en het is niet ondenkbaar dat het dan, net als bv Giethoorn, in de reisbrochures komt en overstroomd wordt door Chinezen en Japanners …

Historie
Van 1818 tot 2018 veranderde Veenhuizen van Weduwen en Wezenkolonie tot een van de meest strenge strafgevangenissen van Nederland. Het werd een dorp dat bijna geheel zelfvoorzienend was met fabrieken, werkplaatsen, boerderijen, gestichten, etc.
Ze werden voor het grootste deel gebouwd door de gedetineerden, terwijl bijna alle levensmiddelen en benodigdheden door hen zelf werden geproduceerd en verwerkt.
De zwaarste misdadigers zoals de Heinekenontvoerders, Richard Klinkhamer, Gerrit de Stotteraar en vele anderen hebben er vastgezeten en veel zwaar gestrafte criminelen zitten er nog steeds.

Humoristisch, Spannend, Boeiend
Veenhuizen was tot ca.1985 geïsoleerd van de buitenwereld en de bevolking bestond louter uit gevangenen en ambtenaren (meest bewakers). De bewakers hadden geheimhoudingsplicht. Zo bleven de unieke, spannende en vaak humoristische Bajesverhalen onder de pet tot hun 65e. Ik vond dat ze bewaard moesten blijven en daar ik een geboren Veenhuizenaar ben, legde ik hun boeiende verhalen, die niet verteld mochten worden, vast op mijn site www.gevangenisveenhuizen.nl (= www.bajesverhalen.nl).

Zo kwam ik, met mijn eigen ervaringen en die van enkele ex-gevangenen die ik sprak over hun ervaringen o.a. in b.v. “De Rode Pannen”, tot de uitgave van mijn beide boeken: “Bajesverhalen Veenhuizen” (268 blz.) en “De Geheimen van BajesDorp” Veenhuizen 1818-2018 (345 blz.)

Aanbieding!!!!
Ter gelegenheid van het 200 jarig bestaan van Veenhuizen krijg je

beide boeken samen voor € 35,00 (normaal 46,79 incl. verz.)

Druk in de kolom hiernaast (PC) of winkel (tablet) op ‘Tijdelijke Aanbieding’ en bestel!

of ga naar  https://www.bajesverhalen.nl/shop/tijdelijke-aanbieding 

Gratis Ebook7!!! Gratis verzending!!
Beide boeken zijn uiteraard ook apart verkrijgbaar in de kolom hiernaast.
Iedereen veel leesplezier!

Clemens van den Brink, auteur “Bajesverhalen Veenhuizen” en “De Geheimen van BajesDorp” Veenhuizen 1818-2018.

“De Geheimen van BajesDorp” Veenhuizen 1818-2018. 200 jaar Veenhuizen in 345 blz. Spanning, Historie en Humor. Met veel Bajesverhalen uit het verleden. Dagblad vh Noorden: “Lees die kostelijke verhalen”
Geplaatst op Geef een reactie

Persbericht: “Koloniën van Weldadigheid” waarom Werelderfgoed?

In 2018 is het 200 jaar geleden dat de Maatschappij van Weldadigheid o.l.v. Generaal van den Bosch werd opgericht. Die omvatte een 7-tal koloniën waaronder Frederiksoord, Merksplas (B) met Veenhuizen als proefkolonie.
Maar om afgelegen plekken, waar ze vanaf 1818 bedelaars en wezen naar toe brachten, te verheffen tot Werelderfgoed? Dat lijkt op het eerste gezicht een brug te ver.
Toch was het idee van Generaal van den Bosch om armoede te bestrijden als ook de opzet en uitvoering van zijn plan ongeëvenaard in de hele wereld.
Veenhuizen, Merksplas en Frederiksoord bundelden hun krachten en dienden voor dit bijzondere project van zelfvoorziening een uitvoerig dossier in bij UNESCO.
In juli 2018 zal de beslissing vallen of de Koloniën van Weldadigheid als Werelderfgoed zullen worden aangemerkt.

De meest bekende van de koloniën is Veenhuizen, ook wel “de Kolonie” genoemd. Je kwam er tot diep in de jaren ’80 van de vorige eeuw niet in als je er niets te zoeken had. De bevolking bestond uit louter gevangenen en ambtenaren (meest bewakers). Ze hadden een geheimhoudingsplicht. Veenhuizen was een mysterie en geraakte in verval. Steeds was er sprake van sluiting van de gevangennissen en afbraak van de monumentale panden. Totdat de bewoners, de gemeente en de provincie hiertegen in opstand kwamen. Veel monumenten bleven gespaard van de slopershamer, maar Werelderfgoed?

Veenhuizen was onder leiding van Generaal van den Bosch een zelfvoorzienend dorp waarbij de drie gestichten, de werkplaatsen, boerderijen en fabrieken met hulp van de gedetineerden werden gebouwd en gerund. Zij waren daarbij in hun levensonderhoud bijna geheel zelfvoorzienend.
In 1853 raakte de Maatschappij van Weldadigheid in geldnood. Het Rijk nam vanaf dat moment de taken over, tot Justitie in 1875 van de gestichten gevangenissen maakte.
In Veenhuizen worden tot op de dag van vandaag nog zwaar gestrafte misdadigers gedetineerd.

Mijn belangstelling voor Veenhuizen is niet van gisteren op vandaag. Mijn voorouders maakten al sinds ca. 1910 deel uit van de gemeenschap in Veenhuizen. Mijn vader werd er in 1938 gevangenbewaker en mijn ouders kregen een bewakerswoning in het oude Tweede Gesticht.
Als geboren Veenhuizenaar ben ik steeds nauw verbonden geweest met “de Kolonie.”
Als men mij vraagt wat me het meest boeide in al die jaren, dan waren het wel de geheimen van de bewakers. Ik vroeg me steeds af: “wat maakten ze mee in de gevangenis, wie zaten er, hoe waren hun leefomstandigheden, wat gebeurde er binnen de poorten?” De verhalen bleven onder de pet en tot diep in de jaren ’80 was het dorp nagenoeg geïsoleerd van de buitenwereld.
Waren de ambtenaren tot hun 65e verplicht om in Veenhuizen te wonen, daarna moesten ze het dorp verlaten en durfden sommigen hun ervaringen met mij te delen.
Hun boeiende verhalen plaatste ik op mijn site www.bajesverhalen.nl en ik schreef er twee boeken over. Hoe meer ik me in de historie van Veenhuizen verdiepte, des te meer was ik ervan overtuigd dat “De Kolonie” het verdiende om Werelderfgoed van UNESCO te worden, want nergens anders ter wereld werd zelfvoorziening in een dorp van ca. 3000 bewoners zo ver doorgevoerd als in Veenhuizen. Het dorp werd een voorbeeld voor de armoedebestrijding in Nederland en telt meer dan 100 monumenten.
De Koloniën van Weldadigheid bestaan in 2018 tweehonderd jaar. Of hun gezamenlijk ingediende dossier voldoende is voor Werelderfgoed, hangt af van de beslissing van UNESCO.
Het jaar 2018 zal niet ongemerkt voorbijgaan. Er zijn diverse plannen om het 200 jarig bestaan te vieren. Deze zullen zeker een extra tintje krijgen als “De Koloniën” met het bijzondere BajesDorp Veenhuizen de titel Werelderfgoed zullen krijgen.

——————————————-Einde Persbericht—————————————————————

(Curriculum vitae van de schrijver van dit artikel)

Clemens Henricus Joseph van den Brink werd op 6 maart 1940 geboren in Veenhuizen in het oude Tweede Gesticht aan de Oude Gracht no.5 (nu deel van het Gevangenismuseum).
Zijn vader was voor en gedurende de Tweede Wereldoorlog acht jaar bewaker in de gevangenis van Veenhuizen. Zelf maakte hij tot zijn 22e deel uit van de gemeenschap daar en was steeds nauw verbonden met Veenhuizen.
Na zijn HBS-B diploma behaald en zijn dienstplicht vervuld te hebben, kwam hij in dienst bij het farmaceutische bedrijf Pfizer, waar hij een gedegen opleiding in fysiologie, pathologie en anatomie kreeg. Vervolgens werd hij artsenbezoeker, specialisten-bezoeker en manager van het specialisten-team voor alle ziekenhuizen in NL.
In 1990 kreeg hij de functie Managing Director bij Bional Pharma B.V. en schreef hij gedurende 10 jaar het kleurmagazine Naturalia met een oplage van 4,8-5.0 miljoen (5x per jaar). Het blad werd vertaald en verspreid in 7 andere landen.
Als geboren Veenhuizenaar wilde hij weten, wat de verborgen geheimen waren achter de deuren van de gevangenissen van Veenhuizen, maar de bewakers hielden hun mond tot hun 65e.
Mede daarom nam hij na hun pensionering, als ze Veenhuizen hadden verlaten, contact met ze op over hun ervaringen. Zo kreeg hij ook inzicht in de historie van het dorp.
Zelf maakte hij in zijn leven veel van de ontwikkelingen in Veenhuizen van dichtbij mee.
Zijn eigen ervaringen en ontdekkingen met die van “Oud Kolonialen” hebben hem ertoe gebracht om de historie en de verhalen op zijn site www.bajesverhalen.nl te plaatsen. Daar kwam zoveel reactie op dat hij resp. in 2015 en 2017 twee boeken “BAJESVERHALEN VEENHUIZEN” (268 pag.’s) en “De Geheimen van BajesDorp VEENHUIZEN 1818-2018” (345 pag.’s) heeft geschreven en uitgegeven. Beide boeken zijn verkrijgbaar via de site en de reguliere boekhandel.