Geplaatst op Geef een reactie

Hollands Siberië deel 2

Slaapkooien Gevangenisveenhuizen.nl

Menswaardiger aanpak

Daar moest iets aan gedaan worden, vond ook de directie.
De positief ingestelde gedetineerden werden gescheiden van de negatieve en ondergebracht in verschillende zalen.
Maar….dit werkte voor geen meter. De negatieve groep werd alleen maar gewelddadiger.
Dus besloot men tot een gemengde groepsindeling.
Een controlegroep bestaande uit een directielid, een sociaal ambtenaar, een personeelslid en een huismeester, maakte een keus, wie het best in welke groep thuishoorde.
Maar er kwamen in de jaren erna steeds minder bedelaars en steeds meer psychisch gestoorde agressieve gedetineerden naar Veenhuizen, waardoor de onrust alleen maar toenam.

‘Hondenhokken’ 3x zo groot

De directie wilde een menswaardiger aanpak van de gevangenen. Ze moesten zich ‘beter thuis’ gaan voelen en men besloot om de levensomstandigheden te verbeteren.
De houtkachels werden voortaan op cokes gestookt (later op olie), waardoor de lucht in de vertrekken schoner werd. De stalen slaapkooien (‘hondenhokken’) werden 3x zo groot door ze aan elkaar te lassen.
Er kwam een beklagcommissie, waarbij klachten van gedetineerden gegrond konden worden verklaard en waardoor soms onpopulaire maatregelen werden teruggedraaid.
Het eten in de gevangenis was goed, maar de een kreeg meer dan de ander, omdat er onderscheid was in 3 groepen van zwaar werk, middelzwaar- en licht werk.
De gevangenen die het zwaarste werk deden, kregen meer dan degenen met licht werk en dat gaf veel jaloezie onderling.
Iedereen kreeg in het vervolg evenveel op zijn bord en weer was er een probleem opgelost.
Een andere maatregel betrof de censuur, de controle op alle inkomende en uitgaande post.
Voor veel gedetineerden was het een doorn in het oog en iedereen was blij toen dit werd opgeheven.

Van koude kermis thuis

Veenhuizen werd in die tijd ook wel “Hollands Siberië” genoemd, want volgens velen was het er altijd koud en het dorp lag in een uithoek van de wereld.
De gedetineerden mochten tot ca. 1970 geen bezoek ontvangen, maar ook dit werd in 1972 beperkt toegestaan. Er kwam een strikt gereguleerde bezoekregeling voor de weekenden, maar dat ging aan de bezoekerskant nog wel eens mis.
Men had natuurlijk nog geen navigatie in die tijd en het was nogal een uitzoekerij om bij de gevangenen op bezoek te komen.
Stel je voor: Bezoekers vanuit het zuiden van het land vertrokken ’s ochtends vroeg om hun dierbaar familielid op een mooie zaterdag te bezoeken in de “Strafgestichten van Norg”, zoals de gestichten destijds heetten.
Ze kwamen om een uur of elf met de trein in Assen op het station aan en namen vervolgens de bus naar Norg. Daar kwamen ze ca. twaalf uur aan en tot de ontdekking, dat de “Strafgestichten van Norg” niet in Norg maar in de gemeente Norg lagen. De gevangenis Esserheem Veenhuizen was nog zo’n 12 km verder.
Daarna was het onmogelijk om nog op tijd te komen voor het bezoekkuur, want er reden niet veel bussen van Norg naar Veenhuizen.
De bezoekers besloten onverrichter zake met de eerstvolgende bus weer naar Assen te gaan en de trein naar huis te nemen. 

Ze kwamen “van een koude kermis thuis” uit “Hollands Siberië”, zoals
Veenhuizen niet voor niks genoemd werd in die tijd………………….

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *