Geplaatst op Geef een reactie

Drugsbaron ontsnapt na ‘Hartinfarct’ en…. (Deel 2)

Inmiddels leek het wat beter te gaan met O. De bewakers konden naar huis, want de patiënt was in goede handen. Zijn ademhaling was weer rustig, de kleur op zijn gezicht kwam terug en zijn pols werd weer redelijk normaal. Kortom de symptomen waren wat afgezwakt en O. ging met een gerust hart de nacht in, evenals de artsen en de verpleging….
Ze hadden er alle vertrouwen in dat de patiënt de grootste problemen achter de rug had.
’s Morgens vroeg kwam een verpleegster als eerste even kijken hoe het met O. gesteld was, want ze zou hem voor nader onderzoek meenemen naar de onderzoekkamer, maar…
het bed van O. was leeg! Ze sloeg onmiddellijk alarm. O. was in geen velden of wegen te zien. Niemand van de afdeling had iets gemerkt. Zou hij alleen gevlucht zijn of hadden zijn relaties een bevrijdingsactie ondernomen? Er werd een landelijk opsporingsbevel uitgevaardigd, maar zelfs op de luchthavens werd geen spoor van O. gevonden. De vogel was gevlogen, hij was niet meer te achterhalen en was als van de aardbodem verdwenen.. Natuurlijk werd onmiddellijk de gevangenis in Veenhuizen gebeld, maar ook de bewakers, die na een half uur ter plekke verschenen konden niets anders doen dan vaststellen dat O. niet meer te achterhalen was.
Men boog zich vooral over de vraag waar het mis gegaan was en of dit te voorkomen zou zijn geweest. Want, hoe kon een goed bewaakte doodzieke patiënt op deze manier ontvluchten? Hij was immers op sterven na dood en de verpleging controleerde toch dag en nacht? Wat was hier aan de hand? Wie had O. van zijn bed gelicht en hoe was hij het ziekenhuis ontvlucht? Uit zichzelf zou hij daar niet toe in staat zijn geweest. Dus drong de vraag op: Was hier wel sprake van een hartinfarct? De artsen en de verpleegkundigen, niet gewend om dit soort patiënten te bewaken, stonden voor een raadsel en kwamen er niet uit…..

Weken gingen voorbij en natuurlijk werd in Veenhuizen nog veel en lang nagepraat over deze ontsnapping. Tot men er achter kwam dat O. die bewuste nacht van zijn ziekenhuisopname een middel had ingenomen dat symptomen kan opwekken, die aan een hartinfarct doen denken. Maar, hoe was dit mogelijk? Hoe kwam hij aan dit middel? Dat moest hem tijdens het bezoekuur door zijn vrouw of een handlanger toegestopt zijn. Hij had n.l. kort voor zijn “hartaanval” in de gevangenis nog nog bezoek gehad….
Alle onderzoek ten spijt, O. was iedereen te slim afgeweest.
Ongeveer een maand later kwam er een mooie ansichtkaart bij de gevangenis Norgerhaven aan. Daarop stond een foto van O., die lekker onbekommerd onder een palmboom lag te genieten van een lekker glas wijn met als opschrift: “Hartelijk dank voor uw goede zorgen….een vriendelijke groet uit het zonnige Colombia.”
In Veenhuizen werden de maatregelen voor criminele ziekenhuispatiënten en transporten onmiddellijk aangescherpt, want als het kalf verdronken is…..

Geplaatst op 2 Reacties

Veenhuizen op naar Werelderfgoed!

“Veenhuizen, op naar Werelderfgoed!”
Als je 25 jaar geleden gezegd zou hebben, dat de Kolonie Veenhuizen, gesticht in 1818, kans zou maken om tot Werelderfgoed verheven te worden, zou men denken dat je een gaatje in je hoofd had.
Wat zich in bijna 200 jaar heeft afgespeeld in dit BajesDorp, weten maar weinig mensen. Toch is Veenhuizen in meerdere opzichten uniek en dat verdient de aandacht van de hele wereld….

Waarom Werelderfgoed
Er zijn tenminste 8 redenen, waarom Veenhuizen het predikaat Werelderfgoed verdient.
1. Nergens anders ter wereld werd zelfvoorziening in een dorp van ca. 3000 bewoners zo ver doorgevoerd als in Veenhuizen. Het werd een voorbeeld voor de armoedebestrijding.
2. Veenhuizen bestond tot diep in de jaren ’80 uit louter ambtenaren (meest bewakers) en gevangenen.
3. De “Kolonie” Veenhuizen bestaat in 2018 tweehonderd jaar. Het BajesDorp telt meer dan 100 monumenten.
4. Veenhuizen is reeds genomineerd voor Werelderfgoed van UNESCO en nog in 2017 komt er een delegatie om dit te beoordelen.
5. Duizenden bezoekers komen deze zomer weer naar Veenhuizen en ook het spektakelstuk “Het Pauperparadijs” zal net als in 2016 weer tienduizenden bezoekers trekken.
6. Miljoenen Nederlanders hebben een kennis, familielid of voorouder, die daar ooit gewerkt of gezeten heeft.
7. Veenhuizen was tot diep in de tachtiger jaren geïsoleerd van de buitenwereld. Je kwam er niet in, als je er niets te zoeken had.
8. De bewakers wisten in de regel welke misdadigers er vast zaten, welke mis­daden zij hadden begaan en wat er gebeurde in en buiten de gevangenis. Maar… ze hadden een zwijgplicht. Dus bleven hun geheimen tot hun pensioengerechtigde leeftijd onder de pet.

Plaats voor bedelaars en alcoholisten
Niet, dat een publieksactie “Veenhuizen op naar Werelderfgoed” een belangrijke invloed zou kunnen uitoefenen op het verkrijgen van deze status. Deze leuze heeft een ander doel, nl. Veenhuizen positiever neer te zetten bij het grote publiek. Want, is Veenhuizen in het noorden van Nederland inmiddels een begrip geworden, in de rest van Nederland is dit lang niet overal het geval en wordt het nog steeds gezien als een plaats waar je beter niet kunt zijn; een plaats waar bedelaars en wezen werden gedumpt en waar je terecht kwam als in je auto gepakt werd met een te hoog alcoholpercentage.

Werelderfgoed en dan….
BajesDorp Veenhuizen is op weg naar Werelderfgoed. Daarom wordt het hoog tijd, dat het gevangenisdorp meer positief in het nieuws komt bij de bevolking en meer bekendheid krijgt als toeristische trekpleister. Dat ga ik doen door via Facebook en www.bajesverhalen.nl Veenhuizen neer te zetten als een plaats waar veel historie te zien is en waar je leuk een weekend door kan brengen. Er zijn veel faciliteiten. Een bezoek aan het Nationale Gevangenismuseum, de Rode Pannen, de koffiebranderij of de bierbrouwerij, is zeker de moeite waard. Er is voor elk wat wils: een schitterend hotel, huurhuisjes, enkele B&B’s en tientallen monumenten. De verwachting is: Als Veenhuizen Werelderfgoed wordt in 2018, dan komt de hele wereld erop af…..

Geboren in oude Tweede Gesticht
Al een aantal jaren liep ik met het idee om m.b.v. een oud archief van een bewaker uit de jaren ’30, geheime verhalen van bewakers openbaar te maken en een boek te schrijven over Veenhuizen, temeer omdat ik geboren ben in het oude Tweede Gesticht, het huidig Nationaal Gevangenis-museum. Die verhalen bleven door geheimhoudingsplicht onder de pet tot hun 65e, als ze Veenhuizen moesten verlaten.
Mijn familie en ik maakten gedurende ca. 110 jaar deel uit van de gemeenschap in het gevangenisdorp. Mijn vader was 8 jaar bewaker in Veenhuizen. Dit was de drijfveer, dat ik in 2014 het boek ‘Bajesverhalen Veenhuizen’ schreef, dat in juni 2015 uitkwam (inmiddels 1600 in omloop en toe aan 4e druk).
In maart 2017 presenteerde ik “De Geheimen van BajesDorp” (Veenhuizen 1818-2018), waarvan er inmiddels meer dan 1000 exemplaren in omloop zijn.

Steun deze actie: like deze pagina en deel de Facebookpagina “BAJESVERHALEN VEENHUIZEN“! Je support is belangrijk!

Geplaatst op Geef een reactie

NDC Media over “De Geheimen van BajesDorp”


VEENHUIZEN (20 maart 2017). Hij moest even geduld hebben, maar zondag nam burgemeester Klaas Smid van Noordenveld het eerste exemplaar van ‘De Geheimen van BajesDorp” (Veenhuizen 1818-2018) in ontvangst.

Verder lezen NDC Media over “De Geheimen van BajesDorp”