Geplaatst op Geef een reactie

Amsterdammer in Drentse Bajes

Toen ik pas bij Justitie kwam, moest ik geweldig wennen aan het taalgebruik van Amsterdammers in de bajes.
Ik vond dat ik met mijn Drents accent een aardig woordje Nederlands sprak, maar ik werd daarmee regelmatig onderuit gehaald.
Het voelde in het begin als een belediging. Ik pikte het niet van collega-Amsterdammers, maar vooral niet van gedetineerden.
Amsterdammers imiteerden ook geregeld wat ik gezegd had, dreven de spot ermee en maakten daar platte rotopmerkingen over.
Dat was misschien helemaal niet zo bedoeld, maar ik voelde me te kak gezet.
Ze bakten trouwens niks van het Drentse dialect, maar ik kon er slecht tegen en werd kwaad.
Later, toen ik als bewaker wat ervaring had opgedaan in de bajes, raakte ik er wel aan gewend en had ik mijn woordje klaar.
Maar in het begin van mijn loopbaan had ik er moeite mee.

Zo moest ik een gevangene, een echte Amsterdammer, die zat voor een drugsdelict, vertellen wat de regels waren en waar hij zich aan moest houden.
Hij maakte me zo ongeveer uit voor rotte vis en ik had gelijk een enorme ruzie met die vent.
Aan mijn instructies had hij geen boodschap en hij denderde maar door in zijn platte Amsterdams met termen als: “Krijg de kankertyfus met je pleureszooi.
Dat gemierenneuk! Het zal me an me reet roesten. Krijg de klere met je regels, Lul in de pot!!”
Dus ik zei tegen mijn commandant: “Als hij me dat nog een keer flikt, dan sla ik hem voor zijn bek. Ik laat me niet verrot schelden.”
“Kalm aan Ebel, dat meent hij niet zo. Wacht maar, hij draait zo wel bij.”
En dat was ook zo, want even later kwam hij bij me en zei: “Mot je een bakkie pleur?”
Maar ik was nog steeds in alle staten en zei: “Van jou? Sodemieter op. Bekijk het maar, van jou niet.”
Maar hij bleef aandringen en zei: “Ik wil even met je praten.”
“Ik heb helemaal niet de behoefte met jou te praten,” zei ik.
“Nou,” zei mijn commandant: ”Ik zou het toch maar even doen, want hij bedoelt het goed.”
Dus ik neem hem mee naar zijn cel en daar hebben we samen wel twee uur gepraat.
Toen ging hij los: “Ik ben geen bonje-maker en ik maak geen spatzies. Ik zeg tegen me eigen, ik had me klep effe motte houwe. As ik ‘m te ver open gedaan heb tegen jou, sorry! Het was ook niet tegen jou, maar ik ken niet tegen die regeltjes van jullie, daar word ik pissig van. Die kenne me an me reet roesten. Je ben voor mij helemaal geen lulhannes of zo, maar toen je dat gemiereneuk vertelde, werd ik gallisch.”
Toen begreep ik dat dit normaal taalgebruik voor hem was en dat hij alleen maar een hekel had aan strenge regels. Maar daar moest hij wèl aan voldoen.
We werden het eens en ik had totaal geen last meer met hem.
Daarna heb ik samen met hem in de bajes nog menig ‘bakkie pleur” gedronken….
Later kreeg ik in Veenhuizen vaak met Amsterdammers te maken. Het was ook wel komisch, zoals ze vaak tegen ons en tegen elkaar tekeer gingen.
En mijn commandant had gelijk: “Amsterdammers lullen altijd zo………..”

Geplaatst op Geef een reactie

Het Verkeerde Kamertje

(Naar een verhaal van ex-GeWa E. Duursma)

“We kregen in de jaren ’60-’70 steeds meer te maken met buitenlandse gedetineerden in Veenhuizen en daarmee beleefden we de gekste dingen. Wij hadden geen opleiding in vreemde talen dus moesten we veel met handen en voeten werken om elkaar te begrijpen.
Een van die buitenlandse gasten vergeet ik nooit weer. Dat was Günther, een Duitser.
Günther was een keer donders kwaad op me. Hij mocht vanwege goed gedrag aan het eind van zijn straftijd bezoek hebben zonder toezicht.
Op een dag was het zover. Het was bezoekuur en ik had net de dienst overgenomen.
De bezoekruimte was goed gevuld met familieleden en bekenden van de gedetineerden, wachtend op een persoonlijk gesprek onder toezicht.
Tevoren was iedereen, dus ook het bezoek, grondig gefouilleerd op het bezit van verboden middelen.
Voor sommige gevangenen (die het door hun gedrag verdiend hadden) was er een kamertje gereserveerd, waar ze een bepaalde tijd met hun vrouw of ‘vriendin’ samen konden zijn om de ‘familiebanden weer te verstevigen’, zo heette dat.
Wat ze daar ook uitspookten, zou ons een worst zijn.
Günther verwachtte bezoek van zijn vriendin en toen hij aan de beurt was, zei ik: “Günther, kamertje 2!”
Dus Günther ging kamertje 2 binnen….

Het duurde nog geen tien seconden of… Het leek wel of de boel daar werd afgebroken.
Mijn Duits was niet zo goed, maar er werd gevloekt en gescholden!!
De Duitse schuttingtaal was niet van de lucht en binnen een minuut kwam Günther met een knalrode kop vloekend en tierend kamertje 2 uit!
“Dit pik ik niet, GVD! Wie heeft me dat geflikt! Jij Duursma hebt me een loer gedraaid. Dit pik ik niet, GVD. Denk erom, ik pak je een keer terug!!” brieste hij en kwam als een stormram op mij af. Ik wist hem wat te kalmeren, maar wat bleek nou?
Het was mijn fout, ik had me vergist. Hij had kamertje 3 moeten hebben. Maar het was al te laat en dat merkte ik pas achteraf.
In kamertje 2 zat namelijk een welgevulde Surinaamse ‘dame’ van zo’n 150 kilo poedelnaakt op het bed…..en daar had Günther geen boodschap aan. Die zat in ieder geval niet op Günther te wachten en omgekeerd: Günther niet op haar.
Wat was hij kwaad! Hij kon me wel opvreten!
“Dat doe je expres!” zei hij, maar wat ik ook probeerde om hem aan het verstand te brengen dat het geen opzet van me was, hij kon het niet waarderen.
Hij kwam er steeds op terug als hij me zag. Zelfs op de dag van zijn vrijlating zei hij nog: “Ik vergeef het je nooit..….!!!!!”

Geplaatst op Geef een reactie

Gratis Ebook! Gratis verzending en Aanbieding op www.bajesverhalen.nl/shop!

Beste lezers:

 

Gratis verzending, Gratis Ebook 7-3-19 en een aanbieding op www.bajesverhalen.nl/shop.

Als u

“Bajesverhalen Veenhuizen” en/of “De Geheimen van BajesDorp” Veenhuizen 1818-2018 bestelt via https://www.bajesverhalen.nl/shop, worden ze gratis verzonden en gesigneerd.

Veenhuizen heeft een rijke geschiedenis. De bewakers hadden geheimhoudingsplicht tot hun pensioen. Zo bleven hun Bajesverhalen geheim totdat “Bajesverhalen Veenhuizen” uitkwam. Een greep uit de recensies:

“Geweldige verhalen” (Piet Mentrop, Den Haag)

“Topboek” (H. Kuhlemeier- K., Andijk),

“Lekker om te lezen” (L. Meijer, Papendrecht), 

“Prachtig” (Trudy van Elteren, Assen)

“Beide boeken geweldig” (J. Huizinga, Groningen)

“Lees die kostelijke geschiedenis” (Dagblad van het Noorden)

Kijk af en toe op www.bajesverhalen.nl!

Daarop plaats ik een aantal keren per jaar een nieuw gratis Bajesverhaal uit het Veenhuizen van toen. Deze verhalen zijn de opstap naar mijn nieuwe boek, dat ik hoop uit te geven in 2020!

Veel leesplezier en een vriendelijke groet

 

Clemens van den Brink, auteur

PS: Degenen die liever de boeken bestellen via de uitgever kunnen terecht op: www.boekenbestellen.nl

https://www.boekenbestellen.nl/boek/bajesverhalen-veenhuizen

https://www.boekenbestellen.nl/boek/de-geheimen-van-bajesdorp-veenhuizen-18182018

De directe links voor de winkelwagen zijn:

www.boekenbestellen.nl/shop/winkelwagen/add/1/24939/1

www.boekenbestellen.nl/shop/winkelwagen/add/1/32079/1