Geplaatst op Geef een reactie

Het Verkeerde Kamertje

(Naar een verhaal van ex-GeWa E. Duursma)

“We kregen in de jaren ’60-’70 steeds meer te maken met buitenlandse gedetineerden in Veenhuizen en daarmee beleefden we de gekste dingen. Wij hadden geen opleiding in vreemde talen dus moesten we veel met handen en voeten werken om elkaar te begrijpen.
Een van die buitenlandse gasten vergeet ik nooit weer. Dat was Günther, een Duitser.
Günther was een keer donders kwaad op me. Hij mocht vanwege goed gedrag aan het eind van zijn straftijd bezoek hebben zonder toezicht.
Op een dag was het zover. Het was bezoekuur en ik had net de dienst overgenomen.
De bezoekruimte was goed gevuld met familieleden en bekenden van de gedetineerden, wachtend op een persoonlijk gesprek onder toezicht.
Tevoren was iedereen, dus ook het bezoek, grondig gefouilleerd op het bezit van verboden middelen.
Voor sommige gevangenen (die het door hun gedrag verdiend hadden) was er een kamertje gereserveerd, waar ze een bepaalde tijd met hun vrouw of ‘vriendin’ samen konden zijn om de ‘familiebanden weer te verstevigen’, zo heette dat.
Wat ze daar ook uitspookten, zou ons een worst zijn.
Günther verwachtte bezoek van zijn vriendin en toen hij aan de beurt was, zei ik: “Günther, kamertje 2!”
Dus Günther ging kamertje 2 binnen….

Het duurde nog geen tien seconden of… Het leek wel of de boel daar werd afgebroken.
Mijn Duits was niet zo goed, maar er werd gevloekt en gescholden!!
De Duitse schuttingtaal was niet van de lucht en binnen een minuut kwam Günther met een knalrode kop vloekend en tierend kamertje 2 uit!
“Dit pik ik niet, GVD! Wie heeft me dat geflikt! Jij Duursma hebt me een loer gedraaid. Dit pik ik niet, GVD. Denk erom, ik pak je een keer terug!!” brieste hij en kwam als een stormram op mij af. Ik wist hem wat te kalmeren, maar wat bleek nou?
Het was mijn fout, ik had me vergist. Hij had kamertje 3 moeten hebben. Maar het was al te laat en dat merkte ik pas achteraf.
In kamertje 2 zat namelijk een welgevulde Surinaamse ‘dame’ van zo’n 150 kilo poedelnaakt op het bed…..en daar had Günther geen boodschap aan. Die zat in ieder geval niet op Günther te wachten en omgekeerd: Günther niet op haar.
Wat was hij kwaad! Hij kon me wel opvreten!
“Dat doe je expres!” zei hij, maar wat ik ook probeerde om hem aan het verstand te brengen dat het geen opzet van me was, hij kon het niet waarderen.
Hij kwam er steeds op terug als hij me zag. Zelfs op de dag van zijn vrijlating zei hij nog: “Ik vergeef het je nooit..….!!!!!”

Geplaatst op Geef een reactie

Gratis Ebook! Gratis verzending en Aanbieding op www.bajesverhalen.nl/shop!

Beste lezers:

 

Gratis verzending, Gratis Ebook 7-3-19 en een aanbieding op www.bajesverhalen.nl/shop.

Als u

“Bajesverhalen Veenhuizen” en/of “De Geheimen van BajesDorp” Veenhuizen 1818-2018 bestelt via https://www.bajesverhalen.nl/shop, worden ze gratis verzonden en gesigneerd.

Veenhuizen heeft een rijke geschiedenis. De bewakers hadden geheimhoudingsplicht tot hun pensioen. Zo bleven hun Bajesverhalen geheim totdat “Bajesverhalen Veenhuizen” uitkwam. Een greep uit de recensies:

“Geweldige verhalen” (Piet Mentrop, Den Haag)

“Topboek” (H. Kuhlemeier- K., Andijk),

“Lekker om te lezen” (L. Meijer, Papendrecht), 

“Prachtig” (Trudy van Elteren, Assen)

“Beide boeken geweldig” (J. Huizinga, Groningen)

“Lees die kostelijke geschiedenis” (Dagblad van het Noorden)

Kijk af en toe op www.bajesverhalen.nl!

Daarop plaats ik een aantal keren per jaar een nieuw gratis Bajesverhaal uit het Veenhuizen van toen. Deze verhalen zijn de opstap naar mijn nieuwe boek, dat ik hoop uit te geven in 2020!

Veel leesplezier en een vriendelijke groet

 

Clemens van den Brink, auteur

PS: Degenen die liever de boeken bestellen via de uitgever kunnen terecht op: www.boekenbestellen.nl

https://www.boekenbestellen.nl/boek/bajesverhalen-veenhuizen

https://www.boekenbestellen.nl/boek/de-geheimen-van-bajesdorp-veenhuizen-18182018

De directe links voor de winkelwagen zijn:

www.boekenbestellen.nl/shop/winkelwagen/add/1/24939/1

www.boekenbestellen.nl/shop/winkelwagen/add/1/32079/1

Geplaatst op Geef een reactie

Tegen het Zere Been

Als gevangenen ziek werden of ze waren gewond, dan was de gevangenisarts altijd snel ter plekke.
Vroeger woonde de arts ook in Veenhuizen. Iedereen kende bijvoorbeeld dokter van de Weg, een beminnelijke man die er ook altijd was voor de ambtenaren en veel voor het dorp gedaan heeft.
Later woonde de huisarts niet meer verplicht in Veenhuizen, maar kreeg een arts uit Norg deze taak.
De afstand van ca. 10 km tot de gevangenis in Veenhuizen was geen bezwaar, want in geval van nood was de arts binnen tien minuten ter plekke.
Koos Huininga, huisarts in Norg was lange tijd de huisarts in de gevangenissen Esserheem, Norgerhaven en Bankenbosch.
Hij keurde ook de gevangenen die dagelijks aan het werk waren op het land, in de fabrieken, in de plantsoenen en in tuinen van de ambtenaren. Het was soms niet eenvoudig om bij gedetineerden de juiste diagnose te stellen.
Sommigen lagen liever in het Hospitaal. De verzorging was er uitstekend en vooral degenen die te lui waren om te werken, verzonnen allerlei kwalen of verwondden zichzelf om een aantal dagen opgenomen te worden. Dan was het vaak niet gemakkelijk om te zien, of de ‘patiënt’ simuleerde of echt iets mankeerde.
Maar Huininga had hier routine in opgedaan.
Zo kreeg Ebel Duursma tijdens zijn dienst als bewaker te maken met een gevangene R.T. die luid gillend naast zijn bed lag. Hij schreeuwde moord en brand: “Ik heb mijn linker onderbeen gebroken. Ben van mijn bed gevallen. Au, au, ik heb vreselijke pijn. Roep alstublieft zo snel mogelijk een dokter.”
Ebel kon uiteraard als leek niet vaststellen wat er aan de hand was, dus het leek hem verstandig om dokter Huininga te bellen:
“Ik heb hier een patiënt die van zijn bed gevallen is en zegt dat zijn linker onderbeen gebroken is. We hebben verband aangelegd.”
“Van zijn bed gevallen en zijn linker onderbeen gebroken? Van een meter hoog? Dat lijkt me stug, maar ik kom er aan.”
Huininga was binnen een kwartier ter plekke.
“Wat is hier aan de hand,” vroeg hij.
“Mijn linker onderbeen gebroken, dokter. Vanmorgen van mijn bed gevallen en verkeerd terecht gekomen. Oh, het is zo pijnlijk!”
Huininga kwam dichterbij en stapte over de patiënt heen. Daarbij tikte hij licht tegen het zere been van de patiënt aan en keek er een moment aandachtig naar.
“Zo, Meneer T., ik zal u vertellen wat er aan de hand is. Niks, helemaal niks, nada nothing. U simuleert, u heeft helemaal geen gebroken onderbeen.”
”Ja maar…u heeft me niet eens onderzocht….”
“Niks te maren, u gaat vandaag nog aan het werk. Ik maak hier een rapport van. En pas op!! Ik kom hier niet weer voor niks.”
Ebel stond perplex: “Hoe weet u nou dat die man niks mankeert?”
Huininga was zeker van zijn diagnose:
“Heb je niet gemerkt, dat ik even tegen zijn onderbeen stootte toen ik over hem heen stapte? Als het echt gebroken was, had hij het uitgegild van de pijn. Heb je hem gehoord? Jullie hebben er luie donders bij. Daar heb ik geen moeite mee. Hij gaat maar aan het werk met zijn luie kont……………..”