Geplaatst op Geef een reactie

Geld Goud Alcohol en Drugs in de Bajes (Deel 2)

(Naar een verhaal van bewaker T.W.)

Zijn celmaat G. was helemaal van slag en werd direct overgeplaatst naar een ander onderkomen. Wij doorzochten de cel, maar we vonden geen verdachte voorwerpen of verboden waren. Daarna rapporteerden we onze bevindingen en werden afgelost door leden van de medische dienst.

P. werd vanuit zijn cel opgebaard. Die werd na een grondige inspectie afgesloten. Er werden, zoals verwacht, geen verdachte artikelen gevonden die tot de dood hadden kunnen leiden, dus bleef de oorzaak voorlopig uit.
De dag erop begon het onderzoek naar de dood van P.
Het was ons bekend dat P. als bolletjesslikker opgepakt was op Schiphol.
Er zat een lading drugs in zijn koffer, en voordat hij aan boord ging vanaf Curacao had hij de nodige bolletjes cocaïne ingeslikt….

Doodsoorzaak

Er werd de dag na zijn dood sectie verricht op het lichaam van P. Dat gebeurde normaal bijna nooit, maar het waren zeer verdachte omstandigheden waaronder P. was overleden.
Het duurde een aantal dagen voor de uitslag binnenkwam. Een overdosis cocaïne had een eind aan zijn leven gemaakt. Weer wierp zich een vraag op: hoe kwam P. aan zoveel cocaïne in zijn cel? Ook voor zijn celmaat v. G. was dit een raadsel.
Onderzoek wees uit dat P. bij zijn arrestatie kans gezien had om één bolletje achterover te drukken voor eigen gebruik.
Hij had dat in zijn cel verstopt uit vrees voor diefstal of enkele malen hebben ingeslikt voordat er celinspectie dreigde. Met de ontlasting kwam het dan weer naar buiten, afspoelen onder de kraan en….het bolletje was klaar voor hergebruik. Dat had hij waarschijnlijk meerdere malen gedaan.
Uit het onderzoek bleek dat hij de dag voor zijn dood het bolletje maar weer eens ingeslikt had, omdat meerdere maten van hem die dag celinspectie verwachtten.
De onderzoekers stelden vast dat het omhulsel van het bolletje door het vele gebruik en de sterke maagsappen was geknapt. Daardoor kwam de totale (over)dosis cocaïne vrij in zijn lichaam en was er geen houden meer aan.
Dit ene bolletje werd hem fataal. Het kostte hem zijn leven…

Celroof

Toen de rust weer was teruggekeerd in de gevangenis, vroegen wij ons af: “Waar is het geld van P. , zijn zware gouden halsband en zijn gouden Rolex van dertigduizend gulden of meer? Deze droeg hij altijd om zijn pols, maar daar was geen spoor van te bekennen. Andere gedetineerden wisten uiteraard van niks. Een eerlijke vinder kom je niet snel tegen in de bajes, dus waar deze voorwerpen gebleven waren, bleef een raadsel, ook al hadden wij een sterk vermoeden…
Celmaat van P. was natuurlijk de eerste verdachte, maar we konden niks bewijzen. Binnen de poorten was een levendige ruilhandel, waar je moeilijk vat op kreeg.
Tijdens het bezoekuur waren er scherpe controles, maar desondanks verdween er regelmatig iets in de zakken van de bezoekers…in ruil voor…? Zeg het maar!
Als dit soort dingen gebeurden in de bajes dan sloten zich de gelederen…..niemand had iets gezien of gehoord. Dan was het altijd “Mijn naam is Haas” en wij visten wij weer eens achter het net….

Geplaatst op Geef een reactie

Geld Goud Drugs en Alcohol in de Bajes (Deel1)

(Naar een verhaal van bewaker T.W.) Deel 1

Als veroordeelde misdadigers in de jaren ’60-’90 in Veenhuizen aankwamen, namen ze vaak hun geld en gouden sierraden mee de gevangenis in.
Alle bezittingen die ze bij zich hadden, werden door de bewaking vastgelegd in een document en in bewaring gegeven voordat ze de gevangeniskleding kregen uitgereikt.
Zo namen velen geld en hun gouden horloge of halsketting mee in de cel, want dat gaf aanzien, dan was je wat en er viel mogelijk wel iets te ruilen in de bajes.
In die tijd werden er 2 personen in een cel geplaatst. Het bezit en gebruik van drugs en alcohol was natuurlijk streng verboden, maar had je geld dan deed je wonderen…

Zo zat in ‘Esserheem’ gedetineerde P. een drugssmokkelaar, die veel geld en en sierraden in zijn cel had meegenomen. Hij verwachtte daar veel voordeel van te hebben tijdens zijn strafperiode.
P. was zuinig op zijn spullen. Angstvallig verstopte hij ze in zijn kast en bewaakte ze nauwgezet.
P. hield van uiterlijk vertoon en kwam vaak met een zware gouden ketting om zijn nek of met zijn dure Rolex om de pols naar de binnenplaats.
Zijn celmaat v.G. had natuurlijk direct in de gaten, dat P. geen arme jongen was.

Drugs binnen de muren

Zoals gezegd: bezit en handel in drugs was streng verboden, maar al werd er door ons nóg zo streng op gecontroleerd, er was een levendige handel in drugs, sierraden en ook alcohol. Hoe de drank en drugs de gevangenis werden binnengesmokkeld was voor ons meestal een raadsel. We hebben gekke dingen meegemaakt, zoals in de tijd dat o.a. Cor van H. bij ons zat en een voetbalelftal op bezoek kwam. De voetballers waren na afloop van de wedstrijd overdreven luidruchtig aan het feestvieren en waren lichtelijk aangeschoten! Wat bleek? De spelers die gecontroleerd werden, hadden trainingsballen bij zich die onopgemerkt vol met dure whiskey de poort binnen kwamen! De gedetineerden waren vindingrijk en ons af en toe te slim af. Voor het verstoppen van drugs gebruikten ze hun hele lichaam, inclusief alle lichaamsholten…..
P. Had veel ‘vrienden’ in de drugshandel, die hem regelmatig bezochten. Tijdens het bezoekuur zouden ze hem wat toe kunnen stoppen, dat door ons bij controle over het hoofd gezien werd.
Dat merkten wij pas achteraf aan hun gedrag, als ze vreemde reacties vertoonden….

Noodkreet in de nacht

Het was, zo leek het, een vrij rustige nacht als alle andere, tot er opeens een noodkreet kwam vanuit de cel ven P. Die was afkomstig van zijn celmaat v.G.. ‘Help! Er moet onmiddellijk een dokter komen, P. Is doodziek!’
Mijn collega en ik in een draf op erop af. Een minuut later troffen we v. G. in paniek aan bij het roerloze lichaam van P.
Doodziek was nog zwak uitgedrukt, want P. lag bewegingsloos op de kale vloer van de cel met zijn ogen wijd open. Wij konden geen hartslag meer voelen en helaas niks meer voor hem doen. Hij was ter plekke gestorven. Maar waaraan…..?
(Wordt vervolgd)

Geplaatst op Geef een reactie

De dood van “Sikkie”

(Naar een verhaal van bewaker (T..W.) uit Esserheem)

De dood van Sikkie

“Het was in de jaren ’70 van de vorige eeuw en mooi weer die dag.
Kom ik uit de sportzaal en zie ik commotie op de binnenplaats voor afdeling H. Daar was iets aan de hand. Het klonk nou eens niet als een vechtpartij, maar er was een soort van verwarde paniek.. Ik zie daar een paar gedetineerden wanhopig met armen zwaaiend rondom een mede gevangene staan. Die lag op zijn rug voor het bankje, dat daar stond.
Een collega van me kwam ook aangesneld. Daar lag gedetineerde S, die onder zijn maten “Sikkie” werd genoemd, bewegingloos op de klinkers.
“Oh Sikkie, wat is er gebeurd!” Jammerden ze. Enkele mannen voelden even in zijn hals of er nog een hartslag merkbaar was. De een voelde wel wat de ander niet, maar niemand durfde actie te ondernemen…..

Reanimatie

“Reanimeren en direct”, zei ik, want ik besefte dat er snel iets moest gebeuren. Misschien was het al te laat, maar ik begon met beademen en mijn collega met hartmassage.
Inmiddels was de gevangenisarts gewaarschuwd, maar die moest van buiten Veenhuizen komen, dus dat duurde even. Een aantal gedetineerden stond er vanaf een paar meter afstand naar te kijken. We stuurden een deel ervan weer naar binnen om weer ingesloten te worden. Twee vrienden van “Sikkie” mochten op het bankje blijven toekijken. We wilden voor hen ook niet al te streng zijn in deze situatie.
Terwijl wij bezig waren met reanimatie, kwamen er tranen bij de beide mannen. Ze huilden oprecht: “Sikkie, blijf bij ons alsjeblieft, ga niet weg, kom terug, we willen je niet missen.” Hoop doet leven maar na een paar minuten reanimeren was er nog geen enkele reactie…

Ambulance en arts met rotopmerking

Daar kwam de ambulance aan die de reanimatie van ons overnam, maar ondanks al onze gemeenschappelijke inspanningen kwam er geen enkel teken van leven.
De gevangenisarts was daarna vrij snel aanwezig en stelde de dood vast. In plaats van even stil te staan bij wat er gebeurd was, maakte hij een rotopmerking die ik nooit zal vergeten.
Wij hadden zo ons best gedaan om “Sikkie” te redden, maar zijn reactie was als een dolk in onze rug: “Als ik er zo bij lig en ze krijgen mij na de reanimatie weer tot leven, dan doe ik ze een proces aan.”
Dat zei hij letterlijk! Natuurlijk, het was geen ideale situatie voor een patiënt in nood op de keien van de binnenplaats, maar daar hadden wij part noch deel aan en nood breekt wet. We hebben gedaan wat we konden en de opmerking van de arts viel bij ons totaal verkeerd.
Maar wat was nou de oorzaak van de dood van S.? Daar hadden we wel een vermoeden van , maar het is nooit uitgezocht. Ogenschijnlijk was “Sikkie” een natuurlijke dood gestorven, maar het zou zo maar kunnen dat er een overdosis drugs in het spel was. Bekend was dat hij veel geld had verdiend in de drugshandel. Een overdosis? Wie zal het zeggen…Het is nooit uitgezocht.”